Veerle maakt verhalen die nét niet helemaal kloppen - op een goede manier. Met een achtergrond in journalistiek en televisie heeft ze geleerd hoe je de actualiteit toegankelijk kunt maken. Bij de Scenariovakschool leerde ze hoe je ’m een klein zetje kunt geven richting het absurde. Van een virus op een cruiseschip tot een therapeutische chatbot: Veerle valt voor realistische situaties die je voorstellingsvermogen vanaf het allereerste moment prikkelen. Die situaties zet ze om in tragikomische verhalen, meestal met vrouwelijke personages die het ook niet allemaal onder controle hebben, en die de wereld met een droog, licht cynisch oog bekijken.

Haar verhalen worden gedreven door sterke plots die langzaam ontsporen en haar personages dwingen om keuzes te maken waar ze zelf ook niet helemaal achter staan. Die innerlijke chaos plaatst Veerle graag in een visueel kader dat net zo uitgesproken is. Denk: ongemakkelijke stiltes, pijnlijke humor en werelden die net een tikje te strak of te vreemd aanvoelen. Films als Turist, Parasite en Toni Erdmann zijn daarbij vaste referenties.

Samenwerken vindt ze belangrijk omdat ideeën simpelweg beter worden als meerdere mensen hun gedachten erover laten gaan. Of dat nu in een writers’ room is of in een gezamenlijk project: Veerle zoek actief de uitwisseling op. Uiteindelijk is ze altijd op zoek naar die balans tussen iets maken dat eigen en een beetje vreemd is, maar waar je toch moeiteloos in mee kunt. En naar die ene climax die alles op z’n plek laat vallen - en hopelijk nog even blijft nazinderen.