Zo echt als het leven zelf

Tweedejaars student Liesbeth van den Bosch over de opleiding

Sinds een jaar beklim ik elke zaterdag, samen met gelijkgestemden die overigens een stuk jonger zijn dan ik, de vele trappen van het statige grachtenpand aan de Herengracht. Eenmaal boven leren we over The Hero’s Journey, plotpoints, personageontwikkeling en veel meer, om vervolgens die vers opgedane kennis op onze eigen verhalen toe te passen.

We worden daarbij geholpen door een breed scala aan vakdocenten uit de Nederlandse film- en televisiesector, maar zeker ook door de vragen en reacties van mijn medestudenten. Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat feedback krijgen een groot cadeau is. Soms best een lastig cadeau waarvan je niet direct weet of en hoe je het moet verwerken in je verhaal, maar het is altijd een stimulans om het verhaal verder te brengen.

Ik ben de opleiding begonnen omdat ik wilde onderzoeken of ik na het regisseren van human-interest-realityseries zoals Ik Vertrek, Vier handen op 1 buik, Ik mis je en Je ouders in de lik ook fictieverhalen zou kunnen schrijven die zo echt voelen als het leven zelf.

Ik merk dat ik ook bij het schrijven van fictie een voorkeur heb om sociaal-maatschappelijke thema’s persoonlijk te maken en zo abstracte problemen door middel van menselijke emotie invoelbaar te laten zijn. Om onderwerpen en thema’s me zo eigen te maken, dat personages tot leven komen en kijkers echt kunnen raken. Niet dat films of series die problemen dan op kunnen lossen, dat moeten mensen zelf doen. Maar ik denk wel dat verhalen mensen kunnen inspireren om het anders te gaan doen.

En nu alweer het tweede jaar! Net gestart met het schrijven van een verhaal voor een serie, daar gaat weer een hele nieuwe wereld open. Wat ik wonderlijk en spannend vind aan het schrijfproces is dat ik in het begin nog helemaal niet weet waar een verhaal heen gaat. Of ik denk het te weten, maar dat blijkt het dan niet te zijn. Alsof je eerst een paar keer de verkeerde kant op loopt voordat je weet waar het heen moet.

Ik ben in elk geval nog lang niet uitgeleerd en dus loop ik ook dit jaar elke zaterdag weer die trappen van de Herengracht op. Voor de verhalen, de feedback, de inspiratie en natuurlijk de broodnodige conditietraining. Want een scenario schrijven is één ding. De les op tijd halen zonder buiten adem binnen te komen, blijkt minstens zo’n uitdaging.