Je ideeën en verhalen doen ertoe!

Student Jessy Maas over haar eerste jaar aan de opleiding

Ik heb altijd een sterke verbeeldingswereld gehad en observeer graag het gedrag van mensen. Van jongs af aan maakte ik onbewust al scènes in mijn hoofd. Kleine momenten, blikken, zinnen of beelden, die uiteindelijk belandden in chaotische lijstjes in mijn notities. Als puber kon ik mezelf verliezen in mijn schriftjes, waarin ik schreef over mijn gevoelens, korte beelden, scènes en series, of films die mij inspireerden.

Maar toen ik een opleiding moest kiezen, voelde ik nog niet de ruimte om echt stil te staan bij wat schrijven voor mij betekent. Daarnaast wist ik nauwelijks welke opleidingsmogelijkheden er waren. In mijn omgeving was er weinig aandacht voor de creatieve sector, waardoor een filmopleiding destijds niet bij me opkwam. Tijdens mijn opleiding Social Work kreeg ik de tip om stage te lopen bij een doelgroep die me echt raakte. In diezelfde periode zag ik ook een documentaire over Tupac. De maatschappelijke ongelijkheid en het geweld in zijn verhaal raakte me. Het feit dat sommige mensen structureel minder kansen of veiligheid krijgen dan anderen, was uiteindelijk mijn drijfveer om te gaan werken met alleenstaande minderjarige vluchtelingen.

Dat doe ik nog steeds met veel plezier en toewijding, maar gaandeweg merkte ik toch dat ik daar iets miste. Ik wil graag iets kunnen betekenen voor anderen, maar niet uitsluitend door jongeren direct te begeleiden. Ik wil mijn liefde voor verhalen inzetten om jongeren die worstelen met schaamte, eenzaamheid of het idee ‘anders’ te zijn, het gevoel te kunnen geven dat ze niet alleen zijn. En film is volgens mij een van de mooiste artistieke vormen om dat te kunnen doen: het kan mensen raken en inspireren.

Ik vond het best spannend om als ‘leek’ aan de opleiding te beginnen, maar die spanning verdween al snel. Wat me vooral positief opviel, is dat de docenten op de Scenariovakschool iedereen serieus nemen. Of je nu al jaren schrijft of pas net begint, je ideeën en verhalen doen ertoe. Dat gaf me al snel een vertrouwd gevoel waardoor ik mezelf durfde te zijn. Als ik terugkijk op het afgelopen schooljaar, besef ik hoeveel ik heb geleerd. Termen als plant en pay off, dramatic irony, subtekst en de Virgin’s promise waren eerst compleet nieuw voor mij, maar voelen nu als bekende woorden van een nieuwe taal.

Naast alle inhoudelijke kennis over scripts en verhaalstructuren heb ik ook veel geleerd over wie ik ben en wat ik wil vertellen. Door lessen als ‘wie ben jij als schrijver?’ en gesprekken met mijn klasgenoten, ben ik mezelf beter gaan begrijpen.

Dankzij een subsidie van de Fundatie van Renswoude werd het voor mij mogelijk om de opleiding aan de Scenariovakschool te gaan volgen. Deze subsidie maakt het voor mensen onder de dertig, die net als ik een passie hebben voor verhalen vertellen, maar misschien niet de middelen, toch mogelijk om zich aan te melden.